http://www.shabnameha.com/ This is Roozbeh Mirebrahimi's Weblog fa SPIP - www.spip.net http://www.shabnameha.net/IMG/siteon0.gif http://www.shabnameha.com/ 98 631 http://www.shabnameha.net/spip.php?article843 http://www.shabnameha.net/spip.php?article843 2010-01-20T01:52:32Z text/html fa روزبه میرابراهیمی يادداشت ها انتخابات حقوق بشر دموکراسی آزادی بیان تاریخ روزبه میرابراهیمی <br />۲۹ دی ۱۳۸۸ <br />هفدهمین بیانیه میرحسین موسوی هم به لحاظ زمان صدورش و هم به خاطر محتوایش از اهمیت زیادی برخوردار است. زمان انتشار این بیانیه پس از رویداد خونین روز عاشورا و خشم مردم و نخبگان از حوادث آن روز بود و اهمیت محتوای آن نیز از همین رو است. <br />بیانیه میرحسین موسوی، هم باید تداوم بخش جنبش سبز میبود و هم فضای رادیکال موجود را تلطیف می کردکه این دومی -تلطیف فضای رادیکال- یکی از شاخصه های مهم تحقق اولی – تداوم جنبش- بوده و هست. <br />هرچند جنبش سبز که در روزهای انتخاباتی ایران سر برآورد و در ابتدا هدفش تغییر دولت احمدی‌نژاد بود در ادامه با کودتای (...) - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique8" rel="directory">يادداشت ها</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot1" rel="tag">انتخابات </a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot16" rel="tag">حقوق بشر</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot23" rel="tag">آزادی بیان</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot28" rel="tag">تاریخ</a> <div class='rss_texte'><p class="spip">روزبه میرابراهیمی</p> <p class="spip">۲۹ دی ۱۳۸۸</p> <p class="spip">هفدهمین بیانیه میرحسین موسوی هم به لحاظ زمان صدورش و هم به خاطر محتوایش از اهمیت زیادی برخوردار است. زمان انتشار این بیانیه پس از رویداد خونین روز عاشورا و خشم مردم و نخبگان از حوادث آن روز بود و اهمیت محتوای آن نیز از همین رو است.</p> <p class="spip">بیانیه میرحسین موسوی، هم باید تداوم بخش جنبش سبز میبود و هم فضای رادیکال موجود را تلطیف می کردکه این دومی -تلطیف فضای رادیکال- یکی از شاخصه های مهم تحقق اولی – تداوم جنبش- بوده و هست.</p> <p class="spip">هرچند جنبش سبز که در روزهای انتخاباتی ایران سر برآورد و در ابتدا هدفش تغییر دولت احمدی‌نژاد بود در ادامه با کودتای نظامیان (سپاه و بسیج و نیروهای امنیتی همسو) و سرکوب گسترده مردم معترض، امروز به جنبش «مطالبات حقوق مدنی» ملت ایران تبدیل شده است.</p> <p class="spip">در چنین شرایطی همانگونه که میرحسین موسوی در یکی از اولین بیانیه‌های خود پس از انتخابات تاکید کرده بود: «امروز رسالت تاریخی همه ما است که اعتراض کنیم و حقوق حقه ملت را مطالبه نماییم.» و بدین شکل جنبش سبزی که قرار بود با پیروزی در انتخابات «دولت امید» را بر سرکار بیاورد امروز به دنبال مطالبه حقوق مدنی و بنیادین خود از حاکمیت است. مطالباتی چون حق آزادی بیان، حق تشکیل اجتماعات و احزاب، حق راهپیمایی مسالمت آمیز و حق برگزاری انتخابات آزاد که باید در همین چارچوب به ارزیابی بیانیه اخیر میرحسین موسوی پرداخت.</p> <p class="spip">وی در بیانیه هفدهم خود ضمن تقریر مقدمه‌ای محکم و قاطع خطاب به حاکمیت جمهوری اسلامی پنج پیشنهاد(*) ارایه کرده است؛ پیشنهاداتی به حاکمیت برای عبور از بحران کمرشکن کنونی.</p> <p class="spip">شاید بتوان این بیانیه را از معدود بیانیه‌های موسوی دانست که برخلاف بیانیه‌های گذشته‌ا‌ش این بار حاکمیت را مخاطب قرار داده است و به عنوان یکی از نمادهای اصلی جنبش سبز بسته پیشنهادی خود برای مذاکره را روی میز حاکمیت نهاده است.</p> <p class="spip">هر مبارزه ای اگر برای رسیدن به نتیجه باشد – و نه فقط برای مبارزه- باید راه مذاکره را باز نگهدارد و خواسته‌ها و مطالباتش را نیز علنا و شفاف ضمن بروز رسانی، اعلام نماید.</p> <p class="spip">چهار پیشنهاد از پنج پیشنهاد میرحسین موسوی به حاکمیت دقیقا مبتنی بر مطالبات حقوق مدنی ملت ایران است. یعنی وی صریحا در بندهای بیانیه خود خواهان آزادی بیان و رسانه‌ها، تغییر قانون انتخابات برای تحقق آزادی انتخابات، آزادی فعالیت احزاب، آزادی حق راهپیمایی مسالمت آمیز و همچنین آزادی تمام زندانیان سیاسی شده است.</p> <p class="spip">وی همه این خواست‌ها را از متن قانون اساسی جمهوری اسلامی استنتاج می‌کند و از حاکمیت می‌خواهد تا به قانون اساسی که خود بر آن بنا شده است تن دهد و باید نقطه قوت بیانیه را همین جا بدانیم که از اصول قانون اساسی برای تحقق مطالبات مدنی یاری گرفته‌شده‌است.</p> <p class="spip">حکومت دو راه در مواجهه با چنین درخواستی دارد؛ یا باید این خواسته‌ها را نادیده بگیرد و به مانند سال‌های گذشته در مسیر اقتدارگرایی و دیکتاتورمنشی گام بردارد که با ادعای همیشگی مقامات جمهوری اسلامی که خود را مردمی و منبعث از رای مردم می‌دانند سازگاری ندارد، یا اینکه باید به این خواسته‌ها تن دهد که پذیرفتن هر کدام از این خواسته ها تاثیرات شگرفی در تغییر وضع موجود سیستم به همراه خواهد داشت.</p> <p class="spip">از سوی دیگر نیز نادیده گرفتن این خواسته‌ها که به عمد از قانون اساسی جمهوری اسلامی مستفاد شده است پذیرش دیکتاتوری از سوی حکومت است.</p> <p class="spip">جمهوری اسلامی در موقعیت حساسی قرار گرفته است. برای اولین بار بحران مشروعیت نظام تا خانه‌های سران نظام رسوخ پیدا کرده‌است. عملکرد خشن و متقلبانه حاکمیت در انتخابات و حوادث پس از آن سبب شده تا باورمندترین افراد به نظام جمهوری اسلامی و ولی فقیه (علی خامنه ای) کنونی با تردیدهای جدی مواجه شوند. بسیاری از مرز تردید هم گذشته‌اند و به مخالفان پیوسته‌اند.</p> <p class="spip">شاید برخی این بحث را پیش بکشند که استناد به قانون اساسی حرکت اشتباهی است و اصولا خود قانون اساسی منشا همه مشکلات است. این نکته بسیار جدی و مهمی است اما در یک پروسه مبارزات مدنی با شرایطی همچون شرایط ایران کنونی گفتن سخن آخر در ابتدای کار چاره ساز نیست و همگرایی و همراهی گسترده‌تری را بوجود نمی‌آورد.</p> <p class="spip">تصور کنید اگر از همان روز اول رهبران و نخبگان اصلی جنبش سبز اعلام می‌کردند ما به دنبال قانون اساسی و سیستم جدیدی هستیم. نه امکان به چالش کشیدن نهادهای ضدمردم مدعی مردمی بودن مهیا می‌شد و نه حتی گستره جنبش اینچنین پردامنه می‌گردید.</p> <p class="spip">بهر حال در میان معترضان به وضع موجود ما افراد بسیاری را می‌شناسیم که همچنان علقه‌های محکمی با اصل جمهوری‌اسلامی یا اصل ولایت فقیه و بنیانگذار نظام دارند. و این موضوع به هیچ عنوان نقطه ضعف جنبش سبز نیست که اتفاقا نقطه قوت آن است و همین نقطه قوت تنها در صورتی تقویت خواهد شد که مسیر حرکتی سبزها در آینده نیز در مسیر حقوق مدنی ملت باقی بماند.</p> <p class="spip">در پذیرش باورمندان حقوق مدنی ، نباید هیچ مرزبندی و خط کشی و خودی وغیرخودی قایل شد. هر کسی با هر مرام و گذشته‌ای اگر به این حقوق جهانشمول باور دارد در عین احترام به دیگر نظرات و به رسمیت شناختن تفاوت‌ها، باید به دایره سبزها راه یابد.</p> <p class="spip">در بیانیه‌های میرحسین موسوی نیز همواره واژه ملت و همراهان جنبش سبز به گونه ای تعریف شده‌است که دامنه بیشتری را زیر چتر خود بگیرد. این شیوه دقیقا در مقابل عملکرد سه دهه عمر جمهوری اسلامی قرار دارد. عملکردی که از فردای پیروزی انقلاب هر روز از «خودی ها» و همراهان نظام کاست و امروز به تعداد اندکی رسیده‌است.</p> <p class="spip">اما در این بین بند اول پیشنهادات میرحسین موسوی سبب برداشت‌های متفاوتی شد. جایی که وی خواستار «اعلام مسوولیت پذیری دولت در مقابل ملت، مجلس و قوه قضاییه» شده بود.</p> <p class="spip">برخی این بند را عقب نشینی وی از موضع «نامشروع» دانستن دولت کنونی تعبیر کردند. بخش‌هایی از اصولگرایان و برخی معترضان چنین برداشتی را از این موضع میرحسین موسوی داشتند.</p> <p class="spip">اما به زعم نگارنده این بند فراتر از مقوله ظاهری آن بود. میرحسین موسوی در این بند برای اولین بار دولت و ولی فقیه کنونی را یکی گرفت و خواستار مسوولیت پذیری دولت در مقابل ملت، مجلس و قوه قضاییه شد. این نوع نگاه در مقابل دیدگاه غالبی در جمهوری اسلامی قرار دارد که دولت را در واقع در مقابل ولی فقیه مسوول می داند.</p> <p class="spip">این تجمیع – دولت کنونی و ولی فقیه کنونی- از سوی میرحسین موسوی چندان بی‌پشتوانه نبود زیرا آیت الله خامنه ای، پیش از انتخابات و پس از آن، از هیچ اقدام علنی و غیرعلنی برای حفظ احمدی نژاد دریغ نکرد و کمتر کسی است که این دو را در یک سوی دعوای کنونی در ایران نبیند.</p> <p class="spip">این موضوع وقتی معنای بیشتری می‌یابد که شاهدیم در کف خیابان شعارها مدت هاست به سمت راس نظام -رهبری جمهوری اسلامی- هدف گیری شده‌است.</p> <p class="spip">از جنبه دیگر، این بند خواستار پایان دادن به حمایت‌های «غیر معمول» در مقابل ضعف‌ها و ناکارآمدی‌های دولت کنونی شده است. معنای صریح این جمله، «حمایت ها»ی آیت الله علی خامنه ای و نیروهای نظامی و امنیتی در سپاه و بسیج از دولت احمدی نژاد است که موسوی خواهان پایان یافتن این حمایت ها شده‌است.</p> <p class="spip">اما از نظر نگارنده، اصلی‌ترین پیام این بند «ارایه راهکار برکناری دولت کنونی» به عنوان یکی از راهکارهای پیشنهادی به حاکمیت در جهت عبور از بحران است.</p> <p class="spip">در چارچوب قوانین جمهوری اسلامی مجلس قادر است رای به عدم کفایت رییس جمهوری بدهد و این موضوع در تاریخ جمهوری اسلامی سابقه دار است.(رای عدم کفایت به اولین رییس جمهوری اسلامی ایران ابوالحسن بنی صدر)</p> <p class="spip">میرحسین موسوی به حاکمیت نشان می‌دهد که «این مسیر» (یعنی برکناری احمدی نژاد) یکی از راه های برون رفت است اما وی تاکید دارد که خواسته ها و مطالبات، دیگر فراتر از انتخابات و رای دزدیده قرار دارد.</p> <p class="spip">می‌توان به درستی بر این نکته تاکید کرد که مطالبه اولیه جنبش سبز در فردای انتخابات که «رای من کجاست؟» بود امروز به شیوه ای گسترده تر به مطالبه حقوق مدنی ملت تعمیم داده شده است. امروز دیگر خواسته «رای من کو؟» معطوف به آرای انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری نیست بلکه جنبش سبز همین پرسش را در معنای کلان حاکمیت ملت بر سرنوشت خویش دنبال می‌کند.</p> <p class="spip">جنبش سبز می‌پرسد «مکان و فضای ارایه رای و نظر من کو؟»(آزادی بیان و رسانه). جنبش سبز می پرسد «حق من برای تجمیع و جمعیت سازی برای پیشبرد رای و نظرم کو؟»(آزادی تشکل هاو احزاب). جنبش سبز می پرسد «حق من برای برگزاری راهپیمایی و اعلام رای و نظرم کو؟»(آزادی برگزاری تجمع و راهپیمایی). جنبش سبز می پرسد «حق انتخابات آزاد برای انتخاب شدن و انتخاب کردن همرای و همنظرم کو؟»(انتخابات آزاد).</p> <p class="spip">امروز جنبش سبز با این خواسته‌ها سخنگوی مطالبات تاریخی ملت ایران شده است که بیش از ۱۵۰ سال است برایش مبارزه می‌کند و هزینه می‌پردازد.</p> <p class="spip">آنچه جهان در ماه‌های اخیر از جنبش سبز ملت ایران شنید تنها آغاز فصل سبزی برای نسل‌های سبز ایران بود. تاریخ همواره قاضی بی رحمی بوده اما شاهد مغتنمی نیز هست.</p> <p class="spip"><i class="spip">پانوشت: پشنهادهای پنجگانه موسوی:</p> <p class="spip">۱- اعلام مسئولیت پذیری مستقیم دولت در مقابل ملت و مجلس و قوه قضائیه به نوعی که از دولت حمایت های غیرمعمول در مقابل کاستی ها و ضعف هایش نشود و دولت مستقیما پاسخگوی مشکلاتی باشد که برای کشور ایجاد کرده است . به یقین اگر دولت کارآمد و محق باشد خواهد توانست جواب مردم و مجلس را بدهد و اگر بی کفایت و ناکارآمد بود مجلس و قوه قضائیه در چهارچوب قانون اساسی با او برخورد خواهند کرد .</p> <p class="spip">۲- تدوین قانون شفاف و اعتماد برانگیز برای انتخاباتها به نوعی که اعتماد ملت را به یک رقابت آزاد و منصفانه و بدون خدعه و دخالت قانع سازد . این قانون باید شرکت همه ملت را علیرغم تفاوت در آراء و اندیشه ها تضمین کند و جلوی دخالت های سلیقه ای و جناحی دست اندرکاران نظام را در همه سطوح منتفی سازد . مجالس اولیه انقلاب می تواند به عنوان الگویی مورد توجه قرار گیرند .</p> <p class="spip">۳- آزادی زندانیان سیاسی و احیاء حیثیت و آبروی آنها . بنده یقین دارم که این اقدام نه به ضعف که به درایت نظام تعبیر خواهد گشت . و نیز آگاهیم که جریانهای سیاسی منحطی با این راه حل مخالف هستند .</p> <p class="spip">۴- آزادی مطبوعات و رسانه ها و اجازه نشر مجدد روزنامه های توقیف شده جزء ضروریات روند بهبود است . ترس از آزادی مطبوعات باید از بین برود و تجربیات جهانی در این زمینه باید مورد توجه قرار گیرد . گسترش کانال های ماهواره ای و اهمیت یافتن آنها و تاثیرگذاری قاطع این رسانه که بخوبی ناکافی بودن روش های قدیمی و محدودیت صدا و سیما را می رساند . پارازیت ها و محدودیت های اینترنتی می تواند برای مدت کوتاهی اثرگذار باشد . تنها راه چاره داشتن رسانه هایی متنوع و آگاه و آزاد در داخل کشور است . آیا زمان آن نرسیده است که با اقدامی شجاعانه و ناشی از اعتماد به متفکران و نیروهای خلاق جامعه ، نگاهها را از آنسوی مرزها به شکوفایی خلاقیت سیاسی و فرهنگی و اجتماعی داخلی برگردانیم ؟</p> <p class="spip">۵- برسمیت شناختن حقوق مردم برای اجتماعات قانونی و تشکیل احزاب و تشکل ها و پایبندی به اصل ۲۷ قانون اساسی . اقدام در این زمینه که می تواند با درایت و همکاری همه علاقمندان به کشور صورت گیرد در طول چند ماه می تواند فضایی توام با دوستی و محبت ملی را جایگزین در گیری سازمان بسیج و نیروهای امنیتی با مردم و یا درگیری مردم با مردم نماید .</i></p></div> http://www.shabnameha.net/spip.php?article842 http://www.shabnameha.net/spip.php?article842 2010-01-16T15:04:31Z text/html fa روزبه میرابراهیمی مصاحبه شونده خودم -whit me حقوق بشر دموکراسی روزنامه نگاری آزادی بیان تاریخ منبع - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique5" rel="directory">مصاحبه شونده خودم -whit me</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot16" rel="tag">حقوق بشر</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot21" rel="tag">روزنامه نگاری</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot23" rel="tag">آزادی بیان</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot28" rel="tag">تاریخ</a> <div class='rss_chapo'><p class="spip">تعداد بهاران زندگیش به تعداد بهاران بعد از انقلاب پنجاه ‌وهفت است، متولد رشت و در دانشگاه آزاد به تحصیل علوم سیاسی پرداخته. هرچند پدرش ناتوان از خواندن و نوشتن بود اما علاقه‌ی وافر داشت که پسر برایش مجلات ورزشی بخواند تا علاقه‌اش به فوتبال سیراب گردد.</p> <p class="spip">این اولین جرقه‌های شوق نوجوانیش برای حرفه‌ی روزنامه‌نگاری بود. چرخه‌ی دوران او را به روزنامه‌های اصلاح‌طلب نزدیک کرد، دبیر سرویس سیاسی روزنامه‌ی اعتماد شد اما تاوان آن را نیز پرداخت. قاضی مرتضوی به علت شجاعتش در پیوند با علت سکوت مطبوعات در مورد پرونده‌ی زهرا کاظمی و گفت‌وگو با رسانه‌های بیگانه او را نیز جزء پرونده‌ی وب‌لاگ‌نویسان، روانه‌ی زندان کرد.</p> <p class="spip">آخرین سال ریاست جمهوری خاتمی بود، پس از دو ماه تحمل انفرادی آزاد شد اما هرگز دوباره نتوانست از طریق این حرفه امرار معاش کند.</p> <p class="spip">روزبه میرابراهیمی نویسنده‌ی کتاب «زیر هشت» است که پاییز ۸۸ در آمریکا منتشر شد، با او به سال ٨٣ برمی‌گردیم؛ سال دستگیری او و علت آن، همچنین خروج ناخواسته‌ی او به اتفاق همسرش از ایران.</p></div> <div class='rss_texte'><p class="spip"><strong class="spip">تعداد بهاران زندگیش به تعداد بهاران بعد از انقلاب پنجاه ‌وهفت است، متولد رشت و در دانشگاه آزاد به تحصیل علوم سیاسی پرداخته. هرچند پدرش ناتوان از خواندن و نوشتن بود اما علاقه‌ی وافر داشت که پسر برایش مجلات ورزشی بخواند تا علاقه‌اش به فوتبال سیراب گردد.</p> <p class="spip">این اولین جرقه‌های شوق نوجوانیش برای حرفه‌ی روزنامه‌نگاری بود. چرخه‌ی دوران او را به روزنامه‌های اصلاح‌طلب نزدیک کرد، دبیر سرویس سیاسی روزنامه‌ی اعتماد شد اما تاوان آن را نیز پرداخت. قاضی مرتضوی به علت شجاعتش در پیوند با علت سکوت مطبوعات در مورد پرونده‌ی زهرا کاظمی و گفت‌وگو با رسانه‌های بیگانه او را نیز جزء پرونده‌ی وب‌لاگ‌نویسان، روانه‌ی زندان کرد.</p> <p class="spip">آخرین سال ریاست جمهوری خاتمی بود، پس از دو ماه تحمل انفرادی آزاد شد اما هرگز دوباره نتوانست از طریق این حرفه امرار معاش کند.</p> <p class="spip">روزبه میرابراهیمی نویسنده‌ی کتاب «زیر هشت» است که پاییز ۸۸ در آمریکا منتشر شد، با او به سال ٨٣ برمی‌گردیم؛ سال دستگیری او و علت آن، همچنین خروج ناخواسته‌ی او به اتفاق همسرش از ایران.</strong></p> <p class="spip">مشکل من با سیستم امنیتی - قضایی ایران از یک سال قبل از بازداشتم یعنی از سال ٨٢ آغاز شد که به ماجرای زهرا کاظمی برمی‌گردد، که در آن مقطع دبیر سرویس سیاسی روزنامه‌ی اعتماد بودم.</p> <p class="spip">مجلس اصلاحات و کمیسیون اصل نود هیأتی برای بررسی این قتل تشکیل داده بود و بر اساس گزارش تهیه شده از طرف این هیأت، آقای سعید مرتضوی یکی از متهمان این قتل مطرح می‌شد. پس از خوانده شدن این گزارش در صحن علنی مجلس و پخش آن از رادیو ، یک صفحه از روزنامه نیز به این مطلب اختصاص داده ‌شد.</p> <p class="spip">در اواخر شب، پیش از رفتن روزنامه به چاپ‌خانه، آقای مرتضوی طی تماسی تلفنی، سردبیر روزنامه را به سانسور مطلب مجبور می‌کنند. فردای همان روز طی مصاحبه‌ای با رادیو فردا ماوقع را شرح دادم و تحلیل خود را نیز گفتم.</p> <p class="spip">البته یک سال بعد در ماجرای پرونده‌ی وب‌لاگ‌نویسان هنگام بازجویی به این مطلب اشاره کردند و عملا دستگاه قضایی و امنیتی به بستن خط معیشتی من در ایران موفق بودند بنابراین از فرصت پیش‌آمده استفاده کردم و به خارج از ایران آمدم.</p> <p class="spip"><strong class="spip">کتاب «زیر هشت» شامل دو بخش است، بخش تئوریک و مجموعه یادداشت‌های او در روزنامه‌های مختلف. بخش اول «سپهر سیاست» نام دارد که بحث پاتولوژی یا آسیب‌شناسی اصلاحات است، بحثی تئوریک در مورد انقلاب، شورش و اصلاحات.</p> <p class="spip">در صفحه‌ی ٢٢ می‌خوانیم چیزی که غیر قابل انکار است این موضوع است که بدون امتحان روش‌های اصلاحی نباید به دنبال انقلاب بود. در این بخش آمده ‌است که ثبات نظام دموکراتیک به سه رکن بستگی دارد اول عمل‌کرد مؤثر حکومت قانون، دوم وجود انعطاف و نرمی لازم برای روبه‌رویی با مشکلات تازه و سوم تربیت شهروندان.</p> <p class="spip">روزبه میرابراهیمی در رابطه با علت گنجاندن آسیب‌شناسی اصلاحات در کتاب زیر هشت و همچنین گزینش نام زیر هشت برای این کتاب می‌گوید.</strong></p> <p class="spip">پیش از مطرح شدنم به عنوان روزنامه‌نگار حرفه‌ای در ایران، به نوشتن مقالات اندیشه‌ای مشغول بودم. هیچ تحلیل سیاسی بدون پشتوانه‌ی تئوریک به نتیجه نمی‌رسد.</p> <p class="spip">هدف من این بود که نگرش تحلیلی و ایدئولوژیک خود در مورد مسائل سیاسی و اصلاحات در ایران را همان ابتدا به خواننده بگویم و هنگامی که فضای تئوریک ایجاد می‌شود با این پشتوانه، خواننده معنای یادداشت‌های سیاسی که در ارتباط با مسائل روز هست را بیشتر درک می‌کند.</p> <p class="spip">زیر هشت برای کسانی که به زندان رفته‌اند معنای خاصی دارد زمانی که کسی را به زیر هشت صدا می‌کنند دو اتفاق مثبت یا منفی ممکن است بیافتد واین حس دوگانه پیش از رفتن به زیر هشت قابل پیش‌بینی نیست.</p> <p class="spip">انتخاب این اسم به دلیل آن بود که من می‌خواستم تجربه اصلاحات را صدا کرده و به زیر هشت بکشم. در آخر ممکن است خواننده با این کتاب همراهی‌کند یا ممکن است اتفاقی برعکس آن بیافتد.</p> <p class="spip"><strong class="spip">بخش دوم مربوط به یادداشت‌هایی است که یک دوره‌ی شش ساله را در بر می‌گیرد از روزنامه‌ی گیلان امروز پاییز ٧٩ شروع می‌شود، سپس با روزنامه‌ی مردم سالاری، اعتماد، سایت امروز، روزنامه توسعه، سایت اینترنتی ایران ما ادامه پیدا می‌کند و بالاخره با وبلاگ شب‌نامه‌ها و سایت گویا نیوز در سال ٨٥ پایان می‌یابد.</p> <p class="spip">این نوشته‌ها، یادداشت‌های پس از زندان و خارج از کشور او را در بر نمی‌گیرد. علت کار با هشت رسانه مختلف تنها در شش سال را جویا شدم.</strong></p> <p class="spip">هشت سال دوران اصلاحات نزدیک به سی‌صد نشریه توقیف شده داریم و این یکی از دلایل است و شما نمی‌توانید روزنامه‌نگاری را پیدا کنید که شش سال در یک جا بوده باشد.</p> <p class="spip"><strong class="spip">یادداشت‌های روزبه مواد خام منسجمی است برای یک پژوهش در پیوند با تاریخ نانوشته‌ی اصلاح‌طلبی در ایران، اما چه شد که روزبه میرابراهیمی یک اصلاح‌طلب ویک روزنامه‌نگار شد؟</strong></p> <p class="spip">ما نسلی بودیم که با اصلاحات به عرصه روزنامه‌نگاری وارد شدیم و از نظر سنی به بلوغی رسیده بودیم که می توانستیم خودمان را در جامعه نشان دهیم و این فرصتی بود که اصلاحات در اختیار ما گذاشت.</p> <p class="spip">اصلاح‌طلبی در تعریف من خواست رفروم در ایران است و این رفروم چهارچوب محدودی ندارد و می‌تواند به هر چیزی بیانجامد، حتی تغییر نظام را شامل شود ولی من شخصا اعتقاد به حرکت آرام و پله‌ای دارم، حرکتی که بتواند در بدنه‌ی جامعه تأثیر بگذارد.</p> <p class="spip"><strong class="spip">یادداشت‌های او دوران شیفتگی در مورد اصلاح‌طلبی و امید به تغییر را نشان می‌دهد، شوری که جامعه را برای دگرگونی فرا گرفته بود. اما قدم به قدم یادداشت‌ها سوی ناامیدی به خود می‌گیرد و سپس به مرگ پروژه اصلاح‌طلبی می‌رسد.</p> <p class="spip">دریادداشت سال ٧٩ روزنامه‌ی گیلان امروز با عنوان «بدون خاتمی آری یا خیر» می‌خوانیم: «شیفتگی نسبت به اصلاحات و حتی شخص خاتمی شروع می‌شود، امیدهایی برای قانون‌مداری در جامعه.» اما سپس در یادداشت «آقای خاتمی دلم گرفت»، در سال ٨١ کم کم ناامیدی از روند اصلاح‌طلبی پدیدار می‌گردد.</p> <p class="spip">در این نوشته نویسنده می‌نویسد: «سکوت او(خاتمی) در مقابل بسیاری وقایع غیر قابل گذشت بود، دانشجو به عنوان مهمترین پشتیبان تفکر او، زمانی که محتاج بود پاسخی نشنید.»</p> <p class="spip">آن‌زمان که مانند قومی وحشی به جمعشان حمله‌ور شدند و دانشجو را از پنجره خواب‌گاه به بیرون پرتاب کردند، آن‌زمان که وزیر کشور را به زندان انداختند، آن‌زمان که حرمت مرجعیت را شکستند، آن‌زمان که رأی ملت را برنتافتند و آن‌زمان که دگراندیشی را مرتد خواندند.»</p> <p class="spip">در ادامه این روند در یادداشت «اصلاحات مرد» در شهریور ٨٢ در روزنامه اعتماد نوشته است: «آرامش فعال آن‌قدر تداوم یافت تا سلاح اصلی اصلاح‌طلبان یعنی افکارعمومی خلع شد و اکنون در سراشیبی پروژه‌ی اصلاحات در جمهوری اسلامی هستیم و امروز که باید بایستند سخن از استعفاء به زبان می‌آورند. پروژه‌ی اصلاح‌طلبی به معنای کامل کلمه مرده است، اما راه اصلاح‌طلبی همچنان مستدام است.»</strong></p> <p class="spip">روزبه میرابراهیمی می‌گوید:</p> <p class="spip">آقای خاتمی و مشاورانشان این را مانند پروژه‌ای می‌دیدند که بتوانند توسعه‌‌ی سیاسی را در ایران انجام بدهند و بتوانند بخشی از آن انباشت‌ها و فشارهای مردم را تخلیه کنند.</p> <p class="spip">این پروژه درطول هشت سال از لحاظ حقوقی و قانونی با شکست مواجه شده بود اما خواست رفروم همیشه در جامعه وجود دارد به دلیل آن‌که برنامه‌ی کم‌هزینه‌تری برای جامعه است و بخش بیشتری حاظر به شرکت در آن هستند.</p> <p class="spip"><strong class="spip">آن‌چه که ارزش تاریخی کتاب را افزایش می‌دهد بحث‌هایی است که در سال ٨٢ میان نخبگان جامعه در جریان بوده است، یعنی شش سال قبل از انتخاباتی که منجر به فوران جنبش اعتراضی و نقد و نفی ولایت فقیه در خیابان‌ها شد، بحث جمهوری بدون ولایت فقیه به صورت تئوریک مطرح بود.</p> <p class="spip">در یادداشت «راه آینده از کدام سو؟»، در مهر ٨٢ روزبه میرابراهیمی در سایت امروز می‌نویسد: «دکتر علوی‌تبار در مقاله‌ی جدید خود صریحا گزینه‌ی جمهوری اسلامی بدون ولایت فقیه را پیشنهاد می‌کند، او می‌نویسد اصلاحات تا کنون شعار حفظ جمهوری ولایی و انجام اصلاحات مردم‌سالارانه در چهارچوب آن را داده‌است.</p> <p class="spip">اما تجربه نشان داده که ظرفیت نظام حکومتی آن‌قدر نیست که بتواند طرف‌داران مردم‌سالاری با همه پیامدها و لوازم آن را راضی‌کند. بنابر این دو گزینه وجود دارد، جمهوری اسلامی بدون ولایت فقیه یا جمهوری مردم سالار و غیر ایدئولوژیک.»</strong></p> <p class="spip"><strong class="spip">در یادداشت «گنجی به دنبال چیست؟» میر ابراهیمی در روزنامه‌ی اینترنتی ایران ما می‌نویسد: «به تعبیری اکبر گنجی خواهان تغییر نظام جمهوری اسلامی است و به عنوان نظام جایگزین دولت دموکراتیک توسعه‌گرا را پیشنهاد می‌کند.»</p> <p class="spip">از او می‌پرسم جالب است که آنان در سال ٨٤ خواهان دولت دموکراتیک توسعه‌گرا هستند ولی چهار سال بعد یعنی امروز در مورد شکل نظام نوین در اطلاعیه‌ی پنج روشن‌فکر برون‌مرزی سکوت می‌کنند.</strong></p> <p class="spip">ما با جامعه‌ای روبه‌رو هستیم که وارد بازی شده‌ است و اعتماد به نفس بالایی دارد و مطالبات خود را مطرح می‌کند. بنابراین باید به گونه‌ای این جامعه را حفظ کرد و رادیکال کردن احزاب به این هدف نمی‌انجامد.</p></div> http://www.shabnameha.net/spip.php?article841 http://www.shabnameha.net/spip.php?article841 2010-01-05T21:20:07Z text/html fa روزبه میرابراهیمی مصاحبه شونده خودم -whit me انتخابات زندانی حقوق بشر دموکراسی روزنامه نگاری آزادی بیان در چند روز گذشته چند مصاحبه نسبتا تفصیلی در مورد مسایل روز و بخصوص بیاینه اخیر میرحسین موسوی داشتم که اینجا هم متن و لینک هایش را قرار می دهم برای مخاطبان «شبنامه ها». <br />اینجا و اینجا لینک دو قسمت مصاحبه ام با صدای امریکا مربوط به همین دوشنبه را می توانید ببینید. <br />و اینجا و اینجا هم لینک دو قسمت مصاحبه دوشنبه هفته پیش ام با صدای امریکا در مورد حوادث عاشورا.... <br />این متن و لینک هم که در زیر هست مربوط به مصاحبه دیگری هست که با رادیوکوچه انجام دادم و زحمتش را اردوان طاهری کشید. <br />لینک از رادیو کوچه <br />روزبه‌میرابراهیمی در تحلیل بیانیه میرحسین‌موسوی: <br />«موسوی مدبرانه (...) - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique5" rel="directory">مصاحبه شونده خودم -whit me</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot1" rel="tag">انتخابات </a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot14" rel="tag">زندانی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot16" rel="tag">حقوق بشر</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot21" rel="tag">روزنامه نگاری</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot23" rel="tag">آزادی بیان</a> <div class='rss_texte'><p class="spip">در چند روز گذشته چند مصاحبه نسبتا تفصیلی در مورد مسایل روز و بخصوص بیاینه اخیر میرحسین موسوی داشتم که اینجا هم متن و لینک هایش را قرار می دهم برای مخاطبان «شبنامه ها».</p> <p class="spip"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=rxC7ZAD5LRg" class="spip_out">اینجا</a> و <a href="http://www.youtube.com/watch?v=50Ra4zSbm0c" class="spip_out">اینجا</a> لینک دو قسمت مصاحبه ام با صدای امریکا مربوط به همین دوشنبه را می توانید ببینید.</p> <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rxC7ZAD5LRg&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rxC7ZAD5LRg&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object> <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/50Ra4zSbm0c&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/50Ra4zSbm0c&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object> <p class="spip">و<a href="http://www.youtube.com/watch?v=d3BEaia1xbE" class="spip_out"> اینجا</a> و <a href="http://www.youtube.com/watch?v=mHz3r5181A8" class="spip_out">اینجا</a> هم لینک دو قسمت مصاحبه دوشنبه هفته پیش ام با صدای امریکا در مورد حوادث عاشورا....</p> <p class="spip">این متن و لینک هم که در زیر هست مربوط به مصاحبه دیگری هست که با رادیوکوچه انجام دادم و زحمتش را اردوان طاهری کشید.</p> <p class="spip"><a href="http://radiokoocheh.com/article/16398" class="spip_out">لینک</a> از رادیو کوچه</p> <p class="spip">روزبه‌میرابراهیمی در تحلیل بیانیه میرحسین‌موسوی:</p> <p class="spip"><strong class="spip">«موسوی مدبرانه برخوردکرد ونتیجه آن تردید درجناح مقابل بود»</strong></p> <p class="spip">۱۳۸۸ دی ۱۵</p> <p class="spip">اردوان طاهری/ رادیو کوچه</p> <p class="spip">a.taheri@koochehmail.com</p> <p class="spip">بیانیه هفدهم میرحسین‌موسوی که در روز جمعه منتشر شد، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های ایران و جهان داشته‌است و پس از آن افراد بسیاری از درون و بیرون نظام‌جمهوری‌اسلامی نسبت به آن واکنش‌ نشان داده‌اند. برخی آن را عقب‌نشینی ‌موسوی دانسته‌اند و بعضی دیگر آن را در ادامه‌ی مطالبات و خواسته‌های پیشین وی ارزیابی کرده‌اند و گروهی دیگر، از جمله روح‌اله‌حسینیان، نماینده‌ مجلس شورای اسلامی و رییس مرکز اسناد ‌انقلاب‌‌اسلامی، آن را شامل خواسته‌های غیر‌قانونی و هماهنگ با مرکزی خاص می‌دانند. در این خصوص با «روزبه‌میرابراهیمی»، روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس مقیم نیویورک که تحلیلی بر این بیانیه نوشته، گفت و گو کرده‌ایم که در پی می‌آید. فایل صوتی را از اینجا بشنوید</p> <p class="spip"><strong class="spip">با توجه به تحلیلی که به قلم شما در سایت گویا و وبلاگ شخصی شما منتشر شده، جناب‌عالی از جمله کسانی هستید که آقای موسوی را در مواضع خود راسخ می‌بینید و استدلال‌های برخی از ناظران، تحلیل‌گران و مردم را درباره عقب‌نشینی ایشان از مواضع اولیه خود مردود می‌دانید. اگر ممکن است در این‌باره توضیح دهید.</strong></p> <p class="spip">ساعتی پس از انتشار مطلب آقای مهندس‌موسوی بود که چندین برداشت خیلی پررنگ به‌وجود آمد. یکی این‌که آقای موسوی از این چالش و طولانی شدن ماجرا خسته شده و یک بحث دیگر که به نظر من خیلی پر رنگ‌تر شد و چه در داخل ایران بخشی از اصول‌گرایان که نمونه آن آقای محسن‌رضایی بود و چه در خارج از کشور و چه برخی از طرف‌داران جنبش سبز این استنباط را دارند که آقای موسوی از مواضعی که داشته عقب‌نشینی کرده است. و استناد آن‌ها به بند اول پیشنهادات آقای موسوی بود که خواستار مسوولیت‌پذیری دولت شده‌بود، و استنباط دوستان این بود که چون ایشان خواستار مسوولیت‌پذیری دولت شده، پس دولت را به رسمیت شناخته و دیگر ماجرای تقلب در انتخابات و نامشروع بودن را پس گرفته‌است.</p> <p class="spip">این باعث شد که من آن مطلب را بنویسم چون استنباط خودم با توجه به پیشینه‌ای که از بیانیه‌های قبلی آقای موسوی و هم‌چنین همین بیانیه داشتم، این بود که ایشان به هیچ عنوان عقب‌نشینی نکرده و نمی‌شود از آن پاراگراف این‌گونه استنباط کرد که ایشان از مواضع قبلی خود برگشته است. من فکر می‌کنم در شرایطی که فضا کاملن احساسی و رادیکال شده بود، ایشان به عنوان یکی از رهبران جنبش سبز، خیلی مدبرانه برخورد کرد و اولین نتیجه این قضیه این بود که در جناج مقابل یک تردید به‌وجود آمد. همان‌طور که می‌دانید، [بین] رادیکال‌های آن جناح و میانه‌روها، بر اساس همین سوء تفاهم یا سوء برداشت اختلاف به‌وجود آمده است. و این چیزی بود که من سعی کرد کردم در آن یادداشت به آن اشاره کنم که این عقب‌نشینی نبوده، بلکه می‌تواند پختگی یک رهبر در این فضای غیرقابل پیش‌‍بینی باشد.</p> <p class="spip"><strong class="spip">به نظر شما آقای ‌موسوی هم اصلاحات را در چهارچوب قانون‌اساسی جمهوری‌اسلامی پی‌می‌گیرد؟ هم‌چنان که مدنظر اصلاح‌طلبان جنبش دوم خرداد بوده‌است؟</strong></p> <p class="spip"><img src="http://www.shabnameha.net/local/cache-vignettes/L8xH11/puce_rtl-470e9.gif" width='8' height='11' alt="-" style='height:11px;width:8px;' class='' /> به این دلیل که بخش وسیعی از رهبران شاخص جنبش سبز در داخل ایران امثال آقایان کروبی، موسوی و خاتمی به یک نوع برآمده از خود جمهوری‌اسلامی هستند؛ یعنی از بنیان گذاران جمهوری‌اسلامی هستند و سال‌ها از مدیران این سیستم بوده‌اند، آن‌چه که الان این‌ها به آن تأکید می‌کنند و به اصطلاح به آن دست می‌یازند، قانون اساسی است. امثال آقای موسوی و دیگران درحال حاضر، مهم‌ترین تاکتیکی که دارند، مبارزه مسالمت‌آمیز و خواست رفرم در چهارچوب قانون‌اساسی است. به این دلیل که ما زمانی می‌توانیم از قانون اساسی عبور کنیم که بعد از این پروسه‌یی که ما الان در آن هستیم؛ یعنی چالشی که بر سر قانون اساسی به ‌وجود آمده، از طرف هر دو جناح، بعد از این چالش اگر این مشکلات حل نشود، نتیجه آن بی‌اثر شدن و کاغذپاره شدن قانون‌اساسی جمهوری‌اسلامی خواهد بود. در این شرایط، رهبران جنبش‌سبز از جمله آقای‌موسوی، وقتی تأکید می‌کنند بر رفرم در چهارچوب قانون‌اساسی و استناد می‌کنند به بندها و فصل‌هایی از قانون‌اساسی، دقیقن به همین خاطر است که می‌خواهند در همین چهارچوب این اصلاحات را پیش ببرند و این که آیا بشود یا نشود، بحث دیگری است، ولی به نظر من تعیین تاکتیک بسیار مفیدی در شرایط کنونی است.</p> <p class="spip"><strong class="spip">اشاره کردید به مسأله چهارچوب قانون‌اساسی و این‌که اصلاح‌طلبان داخل نظام تاکنون بر قانون‌اساسی تأکید دارند و دلایل خاص خود را دارند که شما هم به آن اشاره کردید. شما فکر می‌کنید آیا این قدم نخست آقای موسوی است؟ یعنی اکنون که مهندس‌موسوی شاهد قدرت بلامنازع ولیه‌فقیه در برابر ملت بوده است، به نظر شما آیا ایشان به اصلاح قانون‌اساسی هم خواهد پرداخت؟</strong></p> <p class="spip"><img src="http://www.shabnameha.net/local/cache-vignettes/L8xH11/puce_rtl-470e9.gif" width='8' height='11' alt="-" style='height:11px;width:8px;' class='' /> من فکر می‌کنم صددرصد به آن مرحله هم خواهد رسید. چون حتا در همان مواضعی هم که ایشان در کمپین انتخاباتی، قبل از انتخابات داشتند، بارها و بارها تأکید کردند که قانون‌اساسی وحی منزل نیست و امکان تغییر همه‌ی اصول آن است. البته در چهارچوب قانون‌اساسی به جز دو اصل بقیه اصول را می‌توان تغییر داد. اما این‌که چگونه و در چه پروسه‌یی تغییر کند، بحث دیگری است.</p> <p class="spip"><strong class="spip">نظر شما در مورد نامه سرگشاده محسن‌رضایی خطاب به رهبرجمهوری‌اسلامی چیست و به نظر شما آیا ما باید این نامه را به عنوان نامه‌ی دبیر‌مجمع‌تشخیص‌مصلحت‌نظام ملاحظه کنیم یا به عنوان نامه‌ی رقیب شکست خورده و کمی معترض آقای احمدی نژاد؟</strong></p> <p class="spip"><img src="http://www.shabnameha.net/local/cache-vignettes/L8xH11/puce_rtl-470e9.gif" width='8' height='11' alt="-" style='height:11px;width:8px;' class='' /> من شخصن نامه آقای‌محسن‌رضایی را نامه‌یی می‌بینم که حرف بخشی از جریان اصول‌گراست که هم‌چنان تلاش می‌کند که مثل جریان رادیکال به سمت حذف جریان مقابل پیش نرود. اما درکل رفتار آقای‌محسن‌رضایی را بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری می‌توانم این‌گونه تعبیرکنم که ایشان سعی دارد که تصویر و نقشی داشته باشد که کانالی بین رهبری‌جمهوری‌اسلامی و جریان دیگری باشد و فکر می‌کنم در پس ذهن ایشان، احتمالن این برنامه را دارد که در دوره بعدی انتخابات ریاست‌جمهوری آن‌قدر اعتماد را با راس نظام برقرار کرده باشد که بتواند جای آقای‌احمدی‌نژاد را در دل رهبری بگیرد. همان‌طور که آقای‌احمدی‌نژاد با حمایت‌های ایشان(رهبر) دوام آورده، تمام تلاش آقای‌رضایی هم این است که بتواند این پیوند را به لحاظ عاطفی یا به لحاظ سیاسی برقرار کند که شاید برنامه آقای‌رضایی برای دوره بعد باشد، ولی من این موضعی را که در این نامه دیدم، حرف بخشی از جریان اصول‌گرا می‌دانم که به دنبال حل بحران است، نه به دنبال این‌که صورت‌مساله را کلن حذف کند.</p> <p class="spip"><strong class="spip">بر خلاف نکته‎ای که شما اشاره کردید، روح‌اله‌حسینیان رئیس‌کمیسیون‌سیاست‌داخلی ‌و امور شوراهای مجلس‌شورای‌اسلامی و رئیس مرکزاسناد‌انقلاب‌اسلامی، طی مصاحبه‌یی اعلام داشته است: «سخنان مشترکی چون اذعان به وجود بحران، محور قرار دادن اقتصاد، عمل کردن مجلس و قوه قضائیه به وظایف قانونی، محور مشترکی است که در نامه و بیانیه سیاسی محسن رضایی و میر حسین موسوی مشترک است که این امر نشان دهنده آن است که این گونه خواسته‌های غیر‌قانونی و احیانن شعارهای حقی که اراده باطل از آن ها صادر شده، در یک مرکز مشترک برنامه‌ریزی می‌شود و از حلقوم افرادی خاص خارج می‌شود.» آیا به واقع چنین است که آقایان رضایی و موسوی در یک جبهه قرارگرفته‌اند؟ یعنی بر خلاف نکته‌ای که شما اشاره می‌کنید که آقای رضایی حرف بخشی از جناح اصول‌گرا را مطرح می‌کند و از طرفی می‌خواهد اعتماد سران نظام را برای دوره آینده جلب کند، اما آقای حسینیان به عنوان یکی از سخن‌گوهای مهم این روزهای برخی از اصول‌گراها این گونه برداشت و در مصاحبه‌یی بیان کرده است. به نظر شما چگونه است؟</strong></p> <p class="spip"><img src="http://www.shabnameha.net/local/cache-vignettes/L8xH11/puce_rtl-470e9.gif" width='8' height='11' alt="-" style='height:11px;width:8px;' class='' /> آقای‌محسن‌رضایی همان‌جور که گفتم در نظر من نماینده بخشی از اصول‌گرایان است که می‌توان آن ها را اصول‌گرایان میانه‌رو خطاب کرد که به هر حال جریانی هستند در درون حکومت. از آن طرف آقای حسینیان به عنوان یک عضو از جریان کاملن رادیکال اصول‌گرا است که تفکر آن حذف به طور کامل جریان اصلاح‌طلب است. خودبه‌خود این تقابل دو دیدگاه آقای محسن‌رضایی و آقای حسینیان طبیعی است، چون ما بارها دیده‌ایم که جریان رادیکال اصول‌گرا حتا با مواضع آقای قالی‌باف یا آقای لاریجانی یا آقای محسن‌رضایی، برخورد تندی داشته و این افراد را داخل بازی قرار نمی‌دهد. اما آن چه که آقای حسینیان می‌گوید این دو تفکر از یک جا بیرون آمده، دقیقن ناشی از همان استراتژِی است که این جریان رادیکال اصول‌گرا در انتخابات هم خواست که پیش ببرد. یعنی در انتخابات هم برنامه‌یی که داشتند این بود که آقای احمدی‌نژاد در همان مناظره اول خواست که بازی را دوقطبی کند و یک قطب شد خودش و قطب دیگر را گفت که سه کاندیدای دیگر در اصل زیر چتر هاشمی‌رفسنجانی هستند و از آنجا هدایت می‌شوند. توهم این گروه این است که آقای‌هاشمی پشت همه‌ی جریان ضد احمدی‌نژاد قرار دارد. حالا تا چه حد واقعی باشد، به هر حال نشانه‌ها چیز دیگری را نشان می‌دهد. و براساس همین استراتژی، هر موضعی را که آقای‌رضایی در این چهارچوب اتخاذ کند، آقای حسینیان فکر می‌کند که محسن‌رضایی با هدایت آقای‌هاشمی این جریان را پیش می‌برد.</p> <p class="spip"><strong class="spip">آقای‌‌حسینیان، هم‌چنین گفته که بیانیه میرحسین‌موسوی عقب‌نشینی نیست و بیان کرده که انتخابات این دوره ریاست‌جمهوری «قطعن می‌توانست توازن قوا را به نفع جمهوری‌اسلامی رقم بزند، اما این خائنین فرصت طلایی مذکور را به یک ضعف تبدیل کردند». به نظر شما این اعتراف صریح آقای حسینیان به قرار گرفتن جمهوری‌اسلامی در موضع ضعف به این معناست که اتاق فکر رادیکال‌های نظام به این برداشت رسیده و اگر رسیده راه چاره را در برخوردهای قهری می‌داند یا این که تنها حربه‌یی برای تهمت زدن به حریف است؟</strong></p> <p class="spip"><img src="http://www.shabnameha.net/local/cache-vignettes/L8xH11/puce_rtl-470e9.gif" width='8' height='11' alt="-" style='height:11px;width:8px;' class='' /> در این‌که جریان رادیکال به این نتیجه رسیده که جمهوری‌اسلامی با یک چالش مواجه شده، شکی نیست. اگر به این نتیجه نرسیده بود، این نوع برخورد با منتقدین و معترضین اصلن معنا نداشت. برخورد کاملن برخورد حذفی است که بی‌سابقه است. شما در سطح بسیار بالایی حذف نیروهای سیاسی و منتقد و کسانی را که سال‌ها در جمهوری‌اسلامی مدیر بودند شاهد هستید. این نشان می‌دهد که آن جریان رادیکال که فکر می‌کرد بعد از انتخابات و در ماجرای کودتا می‌تواند با حربه سرکوب و فشار آن‌چه را که انجام شده می‌تواند تمام کند و سروصداها را بخواباند. در عمل هر چه گذشته، وقتی می‌بیند نه تنها این جریان خاموش نمی‌شود، بلکه ابعاد تازه‌ای پیدا می‌کند، به راحتی نمی‌تواند بیاید و اعتراف کند که ما اشتباه کردیم یا استراژی ما اشتباه بوده‌است و هم‌چنان می‌بینیم که بر همان طبل قبلی می‌کوبد و فاز سرکوب را پیش می‌برد. غیرمستقیم در مواضع آقای‌حسینیان یا حتا در مواضع آقای‌خامنه‌ای هم شما بارها و بارها می‌توانید مشاهده کنید که ایشان هر چند وقت یک بار می‌آید و می‌گوید که انتخابات و ماجراها تمام شده و فکر می‌کند که بعد از آن همه چیز تمام می‌شود، اما حداقل در شش ماه گذشته ایشان هر بار که صحبت کرده، تأکید کرده که بحران هم‌چنان ادامه دارد. غیرمستقیم، بدون این که شهامت داشته باشند که بگویند مشکل هنوز حل نشده، بحران وجود دارد، سعی دارند در عرصه عمومی و در تریبون‌ها به طور غیرمستقیم این حرف‌ها را بزنند. حرف‌های‌شان همان معنا را دارد، ولی روی‌شان نمی‌شود که بگویند بحرانی وجود دارد که ما نتوانستیم آن را جمع کنیم.</p> <p class="spip"><strong class="spip">منبع: رادیو کوچه</strong></p></div> http://www.shabnameha.net/spip.php?article840 http://www.shabnameha.net/spip.php?article840 2010-01-01T19:40:26Z text/html fa روزبه میرابراهیمی يادداشت ها انتخابات زندانی حقوق بشر دموکراسی آزادی بیان روزبه میرابراهیمی <br />چند روز پس از حوادث خون بار روز عاشورا که جنبش سبز عزادار از «سفر مرجع عالیقدرش» را به عزای عزیزان دیگری نشاند میرحسین موسوی هفدهمین بیانیه خود را صادر کرد. <br />این بیانیه نیز به مانند همه بیانیه های دیگر وی حاوی مطالب مهم و قابل توجه و راهبرانه ای است. اما بخش هایی از این بیانیه برداشت هایی را در پی داشته که باید به آنها پرداخته شود. <br />در میان همه برداشت ها دو محور پر رنگ ترین محورها بود. برخی این بیانیه را نشانه «خستگی» موسوی دانستند و بعضی نیز از آن به عنوان یک «عقب نشینی» یاد کردند. اما آیا این بیانیه یک «عقب نشینی» بود؟ <br />به زعم نگارنده پاسخ (...) - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique8" rel="directory">يادداشت ها</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot1" rel="tag">انتخابات </a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot14" rel="tag">زندانی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot16" rel="tag">حقوق بشر</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot23" rel="tag">آزادی بیان</a> <div class='rss_texte'><p class="spip"><strong class="spip">روزبه میرابراهیمی</strong></p> <p class="spip">چند روز پس از حوادث خون بار روز عاشورا که جنبش سبز عزادار از «سفر مرجع عالیقدرش» را به عزای عزیزان دیگری نشاند میرحسین موسوی هفدهمین بیانیه خود را صادر کرد.</p> <p class="spip">این بیانیه نیز به مانند همه بیانیه های دیگر وی حاوی مطالب مهم و قابل توجه و راهبرانه ای است. اما بخش هایی از این بیانیه برداشت هایی را در پی داشته که باید به آنها پرداخته شود.</p> <p class="spip">در میان همه برداشت ها دو محور پر رنگ ترین محورها بود. برخی این بیانیه را نشانه «خستگی» موسوی دانستند و بعضی نیز از آن به عنوان یک «عقب نشینی» یاد کردند. اما آیا این بیانیه یک «عقب نشینی» بود؟</p> <p class="spip">به زعم نگارنده پاسخ منفی است. اما این پاسخ بر چه اساسی است؟</p> <p class="spip">سیاست دنیای «واقعیت» هاست و هر که در دنیای سیاست قدم در راه «توهم» و یا «یوتوپیا» بگذارد محکوم به ناکامی است. البته این بدان معنا نیست که بی «آرمان» باید بود و «چشم انداز» نداشت.</p> <p class="spip">از سوی دیگر «سازش» قلب «دموکراسی» است و اگر بخواهیم این موضوع را از دموکراسی ها جدا کنیم «جنگ» همیشگی را برگزیده ایم.</p> <p class="spip">اما با همین معنی نیز معتقد نیستم بیانیه میرحسین موسوی بوی «سازش» می داد بلکه تاکید بر مقوله هایی به عنوان مسیرهای عبور از بحران کنونی بود که ریشه ای ترین پایه های «دموکراسی خواهی» برای تحقق حق حاکمیت ملت بر سرنوشت خویش است.</p> <p class="spip">با این نگرش بیاییم بدور از احساسات بخش هایی از بیانیه اخیر میرحسین موسوی را مرور کنیم.</p> <p class="spip">وی در جایی از بیانیه خود می نویسد: «ما یک دولت و نظام صادق و رئوف و با شفقت و مبتنی بر آراء مردم می خواهیم که به تنوع آراء و عقاید مردم نه به شکل تهدید که بلکه بصورت یک فرصت نگاه کند.» نکته ای که در حال حاضر «جمهوری اسلامی موجود» فاقد آن است و بعید می دانم گستره بزرگی از نیروهای سیاسی مخالف وضع موجود با این نظر همراه نباشند.</p> <p class="spip">پس تکلیف نظر موسوی با «دولت» و«نظام کنونی» مشخص است اما بند اول راهکارهای پیشنهادی وی بود که سبب برداشت های دیگری شده است. بگونه ای که برخی از اصولگرایان – مانند محسن رضایی – از آن به عنوان «عقب نشینی» یاد کردند.</p> <p class="spip">میرحسین در بند اول پیشنهادهایش نوشته است: «اعلام مسئولیت پذیری مستقیم دولت در مقابل ملت و مجلس و قوه قضائیه به نوعی که از دولت حمایت های غیرمعمول در مقابل کاستی ها و ضعف هایش نشود و دولت مستقیما پاسخگوی مشکلاتی باشد که برای کشور ایجاد کرده است. به یقین اگر دولت کارآمد و محق باشد خواهد توانست جواب مردم و مجلس را بدهد و اگر بی کفایت و ناکارآمد بود مجلس و قوه قضائیه در چهارچوب قانون اساسی با او برخورد خواهند کرد.»</p> <p class="spip">کجای این بند «عقب نشینی» است؟ این بند عینا یک خواست دموکراتیک است که یکی از اهداف مهم اصلاح طلبانه و در هر مدلی از دموکراسی نیز اصلی اساسی است. میرحسین موسوی خواهان مسوولیت پذیری «مستقیم» دولت در مقابل ملت و مجلس و قوه قضاییه شده است. این نکته در مقابل نظری است که دولت را در مقابل مجلس فرمایشی کنونی و «رهبری» پاسخگو می داند و خود رهبری هم فقط به «خدا» پاسخگوست که تازه برخی مواقع هم پا جای خدا می گذارد (مانند نامه تسلیت آقای خامنه ای پس از فوت آیت الله منتظری).</p> <p class="spip">تاکید میرحسین موسوی در این بند را باید فراتر از دولت کنونی دانست. او به بهانه دولت کنونی بر یک اصل اساسی که حق حاکمیت مردم است دست گذاشته است. تازه حتی اگر به دولت کنونی به عنوان یک واقعیت موجود هم بسنده شود وی در این بند عملا می گوید دولت کنونی دولت منتصب رهبری است و حمایت های «غیرمعمول» آقای خامنه ای در مقابل «کاستی ها وضعف» های این دولت مانع از برخورد قانونی «مجلس و قوه قضاییه» با دولتی است که میرحسین موسوی در همین بیانیه تلویحا «بی کفایت و ناکارآمد» ش خوانده است.</p> <p class="spip">پس استنباط «عقب نشینی» از این بند چندان واقعی نیست و حتی اگر از نظر امثال محسن رضایی «عقب نشینی» و فرصتی برای «سازش» باشد هم عیب نیست. زیرا «سازش» اگر برای احقاق حق مدنی ملت باشد ارزش محسوب می شود.</p> <p class="spip">مشی و روش و منش و محتوای مواضع میرحسین موسوی به هیچ عنوان حکایت از «سازش» بر ضد منافع مردم ندارد بلکه وی تلاش دارد حداکثر مطالبات را در چارچوب واقعیت های موجود در شالکه مجادله با سیستم موجود با حداقل هزینه ها بدست آورد.</p> <p class="spip">لزوما تحقق راهکارهای پیشنهادی میرحسین موسوی در بیانیه شماره ۱۷ به ثمر رسیدن همه مطالبات موجود در جامعه نیست اما حرکت در مسیر تکامل تحقق مطالبات تاریخی ملت ایران است.</p> <p class="spip">بندهای دیگر راهکارهای پنجگانه وی نیز پایه های اساسی این حرکت هست. اگر در بند اول «دولت» مسوول در مقابل ملت و نهادهای منبعث از ملت را مطالبه می کند در بند دوم بر مطالبه انتخابات آزادی که اعتماد ملت را به همراه داشته باشد انگشت می گذارد. اگر در بند سوم ازادی تمامی زندانیان سیاسی را می خواهد در بند چهارم بیانیه اش آزادی بیان و رسانه ها و ماهواره ها را مطالبه می کند که پایه ای ترین پله تحکیم دموکراسی است.</p> <p class="spip">و اگر در بند آخر پیشنهاداتش آزادی احزاب و اجتماعات را مطالبه ملت می نامد باز هم پا را از مسیر حرکت دموکراسی خواهانه مردم ایران بیرون ننهاده است.</p> <p class="spip">بالا رفتن مطالبات سیاسی مردم معترض در اعتراضات چند ماه گذشته واقعیتی انکار ناپذیر است که امثال موسوی و کروبی و خاتمی از آن آگاهند. اما در یک حرکت تدریجی برای پیشبرد اصلاحات اساسی و ریشه دار و با کمترین هزینه، پافشاری منتج به نتیجه بر خواست های پایه ای، در مسیر تحقق خواست های واقعی موجود، هنری است که نخبگان سیاسی و اجتماعی باید به آن اهتمام ورزند.</p> <p class="spip">آنچه در بیانیه ۱۷ موسوی پیش روی حاکمان کنونی جمهوری اسلامی گذاشته شده است فرصتی مغتنم برای آنانی است که نمی خواهند خانه را بر سر خود ویران شده بیابند.</p> <p class="spip">هر چند باور دارم این بار نیز حکومت ساز «ناساز» پیشین خود را خواهد نواخت.</p></div> http://www.shabnameha.net/spip.php?article839 http://www.shabnameha.net/spip.php?article839 2009-12-28T06:00:20Z text/html fa روزبه میرابراهیمی یادداشت روزانه(Daily notes ) انتخابات حقوق بشر دموکراسی آزادی بیان تاریخ روزها پر حادثه ای را پشت سر گذاشته ایم و روزهای سرنوشت سازی در پیش است. <br />جنبش سبز ریشه دوانده تر از پیش و کودتاچیان مستاصل تر از همیشه هستند. دیر نیست زانو زدن شان در مقابل خواست ملتی که بیدار و سبز شده است. <br />جمهوری اسلامی و حاکمان کنونی اش بزرگ ترین نیرو محرکه این جنبش دموکراسی خواهی بودند. آنها با تحریک و تکبر و خدا پنداری خود جنبش سبز را هر روز بیش از دیروز تقویت کردند و اعتماد به نفس بخشیدند. <br />حوادث روز شنبه و یک شنبه نقطه عطفی در تاریخ ایران و جنبش سبز بود. <br />افتادن پرده رسوایی جانشین آیت الله خمینی با شکست حریم خانه اش به نام «حیدر» و «ولایت» یکی از تاریخی (...) - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique1" rel="directory">یادداشت روزانه(Daily notes )</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot1" rel="tag">انتخابات </a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot16" rel="tag">حقوق بشر</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot23" rel="tag">آزادی بیان</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot28" rel="tag">تاریخ</a> <div class='rss_texte'><p class="spip">روزها پر حادثه ای را پشت سر گذاشته ایم و روزهای سرنوشت سازی در پیش است.</p> <p class="spip">جنبش سبز ریشه دوانده تر از پیش و کودتاچیان مستاصل تر از همیشه هستند. دیر نیست زانو زدن شان در مقابل خواست ملتی که بیدار و سبز شده است.</p> <p class="spip">جمهوری اسلامی و حاکمان کنونی اش بزرگ ترین نیرو محرکه این جنبش دموکراسی خواهی بودند. آنها با تحریک و تکبر و خدا پنداری خود جنبش سبز را هر روز بیش از دیروز تقویت کردند و اعتماد به نفس بخشیدند.</p> <p class="spip">حوادث روز شنبه و یک شنبه نقطه عطفی در تاریخ ایران و جنبش سبز بود.</p> <p class="spip">افتادن پرده رسوایی جانشین آیت الله خمینی با شکست حریم خانه اش به نام «حیدر» و «ولایت» یکی از تاریخی ترین لحظات تاریخ جمهوری اسلامی بود که آیندگان در کتاب های تاریخ بسیار از این صحنه یاد خواهند کرد.</p> <p class="spip">طنز همین جا بود که تنها چندی قبل به بهانه پاره شدن عکس آیت الله خمینی - که در رویدادش تردیدهای زیادی وجود دارد- «خود جوش» راه پیمایی راه انداختند و سینه چاک کردند. سبزها در واکنش شعارشان این بود «همونی که تقلب کرده /عکس ها رو پاره کرده»... و برای اثبات این ادعا فقط چند روز زمان لازم بود.</p> <p class="spip">کودتاچیان به خیال خود با این سناریو فضا را آماده کردند تا «آقا» در سخنان تحریک امیز جدیدی «اتمام حجت» کند!</p> <p class="spip">آیت الله منتظری - این آزاد مرد بزرگ ایران زمین- که فوت کرد ملت پاسخ «آقا» را دادند .... به رسا ترین شکل ممکن.</p> <p class="spip">حالا عاشورا نیز با تدبیر «آقا» به خون کشیده شده است.</p> <p class="spip">جنبش سبز با تک تک خون این شهیدان راه وطن آبیاری می شود و به ثمر خواهد رسید. چون آموزه های مذهبی ما می گوید خون ناحق هدر نخواهد رفت و هیچ حکومتی با ظلم پایدار نخواهد ماند...</p> <p class="spip">اما نکته ای که لازم است هر از چند گاهی به خود و دیگر همراهان سبز مان یاد آوری کنیم انذار از افتادن به دامن «خشونت» است. کودتاچیان رویای به خشونت کشیدن مبارزه مسالمت آمیز ملت را دارند.</p> <p class="spip">خشم خود را کنترل کنیم و در عین مقاومت و ایستادگی در راه «حق» مان در دام شان نیافتیم.</p> <p class="spip">دیر یا زود جانیان و قاتلان به مجازات خواهند رسید اما راه سبزی که در پیش گرفته ایم برای آنکه برای نسل آینده تکرار اشتباهات گذشته را به همراه نداشته باشد نیازمند پایبندی به مبارزه «غیر خضونت آمیز» است.</p> <p class="spip">در اوج خشم به یاد نسل های آینده ای باشیم که برای شان دنیای بهتری را آرزو داریم. دنیایی بدور از خشونت و انتقام و اعدام و تحقیر و.....</p></div> http://www.shabnameha.net/spip.php?article838 http://www.shabnameha.net/spip.php?article838 2009-12-14T17:12:08Z text/html fa روزبه میرابراهیمی مصاحبه شونده خودم -whit me انتخابات دموکراسی نیویورک آزادی بیان این لینک برنامه اخیری که در صدای امریکا در روز ۱۶ آذر داشتم. - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique5" rel="directory">مصاحبه شونده خودم -whit me</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot1" rel="tag">انتخابات </a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot18" rel="tag">نیویورک</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot23" rel="tag">آزادی بیان</a> <div class='rss_texte'><p class="spip">این لینک برنامه اخیری که در صدای امریکا در روز ۱۶ آذر داشتم.</p> <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IP48-lEiuJU&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/IP48-lEiuJU&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object> <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yWl9D7ESA_s&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/yWl9D7ESA_s&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object></div> http://www.shabnameha.net/spip.php?article837 http://www.shabnameha.net/spip.php?article837 2009-12-12T03:15:28Z text/html fa روزبه میرابراهیمی یادداشت روزانه(Daily notes ) حقوق بشر دموکراسی روزنامه نگاری کتاب «اصلاحات«زیرهشت»» که بازخوانی تجربه اصلاحات در ایران از نگاه روزبه میرابراهیمی به عنوان یک روزنامه نگار است از سوی انتشارات «شرکت کتاب» در لس آنجلس منتشر شد. <br />این کتاب ۲۳۵ صفحه ای با مقدمه ای از عمادالدین باقی روزنامه نگار و فعال حقوق بشر منتشر شده است. <br />کتاب شامل مجموعه ای از مقالات و یادداشت ها و حاشیه هایی به قلم این روزنامه نگار از دوران حضور اصلاح طلبان در قدرت در نیمه دوم دهه هفتاد و نیمه اول دهه هشتاد شمسی است. <br />این کتاب را در کتاب فروشی های ایرانی در خارج از ایران و همچنین از طریق اینترنتی در لینک زیر می توانید تهیه کنید: (...) - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique1" rel="directory">یادداشت روزانه(Daily notes )</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot16" rel="tag">حقوق بشر</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot21" rel="tag">روزنامه نگاری</a> <div class='rss_texte'><p class="spip">کتاب «اصلاحات«زیرهشت»» که بازخوانی تجربه اصلاحات در ایران از نگاه روزبه میرابراهیمی به عنوان یک روزنامه نگار است از سوی انتشارات «شرکت کتاب» در لس آنجلس منتشر شد.</p> <p class="spip">این کتاب ۲۳۵ صفحه ای با مقدمه ای از عمادالدین باقی روزنامه نگار و فعال حقوق بشر منتشر شده است.</p> <p class="spip">کتاب شامل مجموعه ای از مقالات و یادداشت ها و حاشیه هایی به قلم این روزنامه نگار از دوران حضور اصلاح طلبان در قدرت در نیمه دوم دهه هفتاد و نیمه اول دهه هشتاد شمسی است.</p> <p class="spip">این کتاب را در کتاب فروشی های ایرانی در خارج از ایران و همچنین از طریق اینترنتی در لینک زیر می توانید تهیه کنید:</p> <p class="spip"><a href="http://shopping.ketab.com/addprod.asp?id=4636&cat=1&pgs=1&pic=A" class="spip_out">http://shopping.ketab.com/addprod.asp?id=4636&cat=1&pgs=1&pic=A</a></p></div> http://www.shabnameha.net/spip.php?article836 http://www.shabnameha.net/spip.php?article836 2009-12-11T05:09:19Z text/html fa روزبه میرابراهیمی يادداشت ها انتخابات حقوق بشر دموکراسی آزادی بیان روزبه میرابراهیمی www.shabnameha.com roozbeh_mirebrahimi@yahoo.com <br />جنبش سبز ملت ایران در چند ماه گذشته به اندازه چند سال دستاورد داشته است. دستاوردهایی در مسیر تحقق حاکمیت ملت بر سرنوشت خویش. حکومت جمهوری اسلامی از نوع موجودش با بزرگ ترین چالش مشروعیت، طی سال های استقرارش رو به رو شده است و این چالش حاصل بی تدبیری و تنگ نظری و تصلب افکار رهبران حاکم است. <br />در دوران پیش از انتخابات زمانی که تصمیم به شرکت در انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری گرفتم و در یادداشتی از میرحسین موسوی به عنوان نامزد مطلوب حمایت کردم انتظاری حداقلی از وی و اصلاحات در ایران داشتم. (...) - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique8" rel="directory">يادداشت ها</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot1" rel="tag">انتخابات </a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot16" rel="tag">حقوق بشر</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot23" rel="tag">آزادی بیان</a> <div class='rss_texte'><p class="spip">روزبه میرابراهیمی www.shabnameha.com roozbeh_mirebrahimi@yahoo.com</p> <p class="spip">جنبش سبز ملت ایران در چند ماه گذشته به اندازه چند سال دستاورد داشته است. دستاوردهایی در مسیر تحقق حاکمیت ملت بر سرنوشت خویش. حکومت جمهوری اسلامی از نوع موجودش با بزرگ ترین چالش مشروعیت، طی سال های استقرارش رو به رو شده است و این چالش حاصل بی تدبیری و تنگ نظری و تصلب افکار رهبران حاکم است.</p> <p class="spip">در دوران پیش از انتخابات زمانی که تصمیم به شرکت در انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری گرفتم و در یادداشتی از میرحسین موسوی به عنوان نامزد مطلوب حمایت کردم انتظاری حداقلی از وی و اصلاحات در ایران داشتم. در آن زمان نوشته بودم که انتظارم به عنوان یک شهروند ایرانی از نامزد اصلاح طلب و برنامه های اصلاح طلبانه استفاده حداکثری از ظرفیت های مغفول مانده در قانون اساسی و احیای فصل هایی چون حقوق ملت و حاکمیت قانون در جهت احقاق حقوق مردم است. انتظاری که از سید محمد خاتمی نیز پس از انتخابش به عنوان رییس جمهوری داشتم. وی و اصلاح طلبان بنا بدلایلی که جای بررسی اش در این مقال نیست در تحقق این خواسته ناکام بودند.</p> <p class="spip">آنانی که از این ناکامی خوشنود بودند، در چارچوب نظام جمهوری اسلامی، دقیقا در عمل، خواسته هایی معکوس داشتند. یعنی به بخش هایی از قانون اساسی که کاملا در جهت تحدید حقوق ملت بود علاقه وافری داشته و سعی در فربه نمودن آنها داشتند. حاکمیت قانون نیز برای شان حاکمیت تفسیری متصلب و ضد حقوق ملت بود. آنها در بیان این خواسته ها و نیاتشان هرگز تعارفی نداشتند و به زبان های مختلفی اعلام می کردند که «رای» و «نظر» و «حقوق» مردم برایشان تنها وقتی «ابزار» قابل استفاده است که در خدمت آنها باشد و گرنه ارزشی ندارند. حتما بارها این جمله را از زبان بسیاری از حاکمان به نقل از آیت الله خمینی شنیده اید که «میزان رای ملت است». آنها در تفسیر این جمله نیز بارها گفته اند منظور آیت الله «رای ملتی بود که مسلمان است و پشتیبان حاکم».</p> <p class="spip">این مقدمه را نوشتم تا به موضوع اصلی این یادداشت برسم. قانون اساسی جمهوری اسلامی در این روزها اصلی ترین مستند دو جریان رو در رو در ایران است. البته کسانی هم هستند که قانون اساسی را نه تنها قبول ندارند که آنرا عامل مشکلات و «استبداد پرور» می دانند. این گروه از سال های پیش بر این طبل می کوبند و استدلال های موجهی هم دارند.</p> <p class="spip">اما از نگاه نگارنده تحولات در ایران هنوز به مرحله ای نرسیده است که امروز مباحث به سوی تغییرات بنیادین پیش برود. جنبش سبز بدنیا آمده از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری در حال حاضر قوی ترین آلترناتیو وضع موجود است که اصلی ترین برنامه کنونی اش طبق اعلام و اجماع اکثریت نیروهای سیاسی فعال در داخل و رهبران اصلی اش «اجرای بدون تنازل قانون اساسی» است.</p> <p class="spip">این هدف مقطعی برای جنبش سبز دقیقا ترجمه جدیدی از همان برنامه های دوران اصلاحات است که هدفش بالفعل کردن ظرفیت های مغفول مانده قانون اساسی بخصوص فصل حقوق ملت بود. تاکید درست و استناد دقیق به بندهای «نادیده شده» قانون اساسی عملا حافظان و مدافعان وضع موجود را- که برای حفظش حتی دست به کودتا زدند-به قانون شکنان تحولات اخیر در جمهوری اسلامی تبدیل کرده است. قانون اساسی با تفسیر متصلب ضد مردمی در سال های اخیر عملا نه تنها به جمهوری اسلامی استحکام نبخشیده است که سبب سستی بی سابقه آن شده است.</p> <p class="spip">اراده معطوف به «مطلقیت»، جمهوری اسلامی موجود را تبدیل به نظامی «خودکامه» و «سرکوب گر» کرده است. این اراده با رویکردی اشتباه و چشم اندازی «متوهمانه» همگرایی دایره ای بزرگ از مخالفان وضع موجود را سبب شده است که در آینده و در صورت عدم تغییر بنیادین شیوه های موجود به غلبه جریان های رادیکال تری خواهد انجامید که پروسه تغییرات را به نتایج غیر قابل پیش بینی منتهی خواهد کرد. نتایج غیر قابل پیش بینی می تواند نوع دیگری از استبداد باشد که منجر به ریشه کنی ریشه های دیکتاتوری نشود.</p> <p class="spip">شش ماه پس از زنده شدن دوباره «ملت» در انتخابات و قیام برای استیفای حقوق حقه خود، جنبش سبز چشم اندازی را پیشروی دارد.</p> <p class="spip">مطالبه «رای من کجاست؟» که از فردای برگزاری انتخابات، مطالبه محوری سبزها بود در حال حاضر به مطالبه همه حقوق مدنی و قانونی ملت تبدیل شده است. اصلی ترین مطالبه های قانونی ملت از جمله آزادی بیان،آزادی تجمع، احزاب و برگزاری انتخابات آزاد در بیانیه ها و مواضع رهبران جنبش سبز -موسوی و کروبی و خاتمی و منتظری- مورد تاکید قرار گرفته است و حداقل خواسته های جنبش خواهد بود.</p> <p class="spip">اما برای تحقق و استیفای این حقوق چه مسیری در پیش است؟ تداوم اعتراضات و حفظ انسجام سبزها در سطح رهبری و جامعه و پایین نگاه داشتن هزینه فعالیت های مدنی با تاکید و گسترش روش های مسالمت آمیز غیر خشونت آمیز از اصلی ترین اولویت های جنبش سبز بوده و باید همچنان باشد.</p> <p class="spip">هدف اجرای بدون تنازل قانون اساسی که از سوی میرحسین موسوی اعلام شده در این مرحله کاربردی ترین برنامه مورد توافق می تواند باشد.</p> <p class="spip">رسیدن به این هدف حداقل دو راه در کوتاه مدت دارد. اول و کم هزینه تر، انعطاف و پذیرش خواسته های قانونی مردم از سوی نهادهایی است که تا امروز در مسیر عکس حرکت کرده اند. آنها می توانند با پذیرش اشتباه خود در رویارویی با ملت، مسیر اصلاح و تغییر وضع موجود را باز کنند.</p> <p class="spip">طبیعتا بی اعتمادی موجود که با گذشت هر چه بیشتر زمان و دادن هزینه ها بیشتر شده است راه حل های مخصوص به خود را دارد اما برعکس برخی افراد سرشناس درون حکومت که همه چیز را در محور«ولی فقیه» می بینند تنها راه حلی راه گشا خواهد بود که فقط و فقط مبتنی بر حقوق ملت و خواسته های کاملا قانونی آنان باشد. اصولا اگر «ولی فقیه» نیز بر اساس ادعای خود و حامیانش از خواسته های «ملت» جدا نیست پس نباید مشکلی داشته باشد.</p> <p class="spip">اما راه دوم که در صورت سخت سری و عدم انعطاف حاکمان محتمل می شود پیش رفتن به سوی بازنگری و سپس تغییر قانون اساسی است. در صورت عدم تغییر شیوه ها و روش های موجود، برای تحقق و تضمین هدف «اجرای بدون تنازل قانون اساسی» نیز باید به بازنگری قانون اساسی پرداخت. قانون اساسی جمهوری اسلامی از زمانی که توسط دولت موقت مرحوم بازرگان نوشته شد و به تصویب آیت الله خمینی رسید تا امروز که سی سال از انقلاب می گذرد تغییرات شگرفی به خود دیده است. اصولا جمهوری اسلامی که به ادعای حکومت ۹۸ درصد رای «آری» را در ۱۲ فروردین ۱۳۵۷ از رای دهنده گان گرفت نه در آن «فردیت و مطلقیتی» وجود داشت و نه قرار بود «استبداد» جدیدی را باز پروری کند. در ده ساله اول نیز با تمام فراز و فرودها قانون اساسی وجود داشت و در پایان دهه اول با «اراده حکومت» دوباره بازنگری شد.</p> <p class="spip">به تعبیری بازنگری سال ۶۸ که به تغییرات مهمی از جمله «مطلقیت» ولی فقیه و حذف نخست وزیری انجامید ناشی از خواست و اراده حاکمان آن روز بود. اما امروز که ۲۰ سال از بازنگری اول گذشته است و اشکالاتی اساسی، جمهوری اسلامی را با چالش مواجه کرده است بسیاری در این عقیده متفق القول هستند که قانون اساسی نیاز به بازنگری دارد.</p> <p class="spip">بازنگری اول چون به اراده «حاکمیت» صورت گرفت حاصلش نیز به سود حاکمیت و بر ضد ملت بود. اگر این بار لزوم تحولات ما را بسوی توافق بر این خواست هدایت کند خواست بازنگری با «اراده ملت» خواهد بود و در صورت زنده بودن جنبش و بیداری جامعه نمی تواند حاصلی ضد ملت داشته باشد.</p> <p class="spip">جنبش سبز در ادامه مسیر خود و در صورتی که کودتاچیان ضد ملت تن به خواسته های فعلی جامعه معترض که چیزی جز حقوق مدنی و ملی شان نیست ندهند می تواند به سمت مرحله جدیدی برود که خواست بازنگری قانون اساسی است.</p> <p class="spip">شاید برخی بگویند شرایط بازنگری قانون اساسی در قانون اساسی این امر را ناممکن می کند اما باید گفت تغییرات به هر سیستمی باید «تحمیل» شود هر چند حکومت ها اگر باهوش و با تدبیر باشند پیش از هر «تحمیلی» هرگز بگونه ای عمل نمی کنند که چنین مطالبه ای با این وسعت در جامعه شان تکوین یابد.</p> <p class="spip">نیویورک/۱۱ دسامبر ۲۰۰۹</p></div> http://www.shabnameha.net/spip.php?article835 http://www.shabnameha.net/spip.php?article835 2009-11-30T15:24:07Z text/html fa روزبه میرابراهیمی يادداشت ها انتخابات زندانی حقوق بشر دموکراسی چه آنان که در مقابل فشار و شکنجه و زندان و سلول مقاومت کردند و چه آنان که نکردند، قدم در راه رسوايی "ناپاکی" و "رذالت‌ها" برداشته‌اند. همه را به يک چشم ببينيم که اين انتهای بازی سرنوشت نيست، که آغازي‌ست برای زيستن دوباره‌ی ملتی که ساخته شده‌است <br />برای اثبات بی عدالتی در «جمهوری اسلامی» نيازی نيست تا زمان زيادی را صرف تفحص برای يافتن مصاديقش کنيد. يک نمونه کامل از بی عدالتی با هر معياری را، می توان در داستان دادگاه های نمايشی بازداشت شدگان پس از انتخابات ديد. <br />نمايش دادگاه های و پوشش رسانه ای و اجرای پرده به پرده آن «اعترافات» که بخش وسيعی از آن برای تزريق (...) - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique8" rel="directory">يادداشت ها</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot1" rel="tag">انتخابات </a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot14" rel="tag">زندانی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot16" rel="tag">حقوق بشر</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a> <div class='rss_texte'><p class="spip">چه آنان که در مقابل فشار و شکنجه و زندان و سلول مقاومت کردند و چه آنان که نکردند، قدم در راه رسوايی "ناپاکی" و "رذالت‌ها" برداشته‌اند. همه را به يک چشم ببينيم که اين انتهای بازی سرنوشت نيست، که آغازي‌ست برای زيستن دوباره‌ی ملتی که ساخته شده‌است</p> <p class="spip">برای اثبات بی عدالتی در «جمهوری اسلامی» نيازی نيست تا زمان زيادی را صرف تفحص برای يافتن مصاديقش کنيد. يک نمونه کامل از بی عدالتی با هر معياری را، می توان در داستان دادگاه های نمايشی بازداشت شدگان پس از انتخابات ديد.</p> <p class="spip">نمايش دادگاه های و پوشش رسانه ای و اجرای پرده به پرده آن «اعترافات» که بخش وسيعی از آن برای تزريق اعتماد به نفس به «باورمندان» کودتا بود و روند تداوم شان ملموس ترين مصداق بی عدالتی است. پس از هفته ها بازداشت و شکنجه و آزار و تهديد، اعلام کردند که «متهمان» را محاکمه خواهند کرد. آن هم «علنی» تا به قول کودتاچيان، «رسوا» شوند.</p> <p class="spip">چندين جلسه ابتدايی با هياهوی بسيار و با تدابير شديد برگزار شد اما تنها نشانی که نداشت نشانه های يک «دادگاه» بود. قاضی از پشت ميز قضاوت ابتدا از مدعی العموم خواست تا کيفرخواست «متهمان» را بخواند.</p> <p class="spip">کيفرخواستی «بی پايه حقوقی»،« بی محتوی»، «پراکنده» و خنده دار. بيشتر به مقاله ای «عصبانی» از نويسنده يک روزنامه پرونده ساز و دروغ پراکن می مانست که بعيد می دانم هيچ حقوق خوانده ای نام «متنی حقوقی» را بر آن بتواند بگذارد.</p> <p class="spip">پس از رديف کردن مشتی ادعا که جالب است قبل از آغاز دادگاه به خبرگزاری های همسو ارسال شده بود و «تايپ» هم شده بود و تکه تکه در حالی که هنوز در صحن دادگاه خوانده نشده بود در خبرگزاری شان منتشر می شد، قاضی دادگاه به روی ميز خود نگاه کرد و گفت:«طبق درخواستی که برخی متهمان از دادگاه کرده اند فرصتی به آنها داده می شود تا اگر حرفی دارند بزنند».</p> <p class="spip">از اين جا نمايش پرده برداری می شود. برخی از متهمان پس از هفته ها زندانی بودن يکی يکی به پشت تريبون می آيند تا بخوانند متنی را که از قبل «آماده» شده است و البته پيش از آن بارها «تمرين».</p> <p class="spip">چندين جلسه اين نمايش ادامه پيدا می کند و سيمای «کودتا» هم با اشتياق برای «آگاهی» مردم به پخش آن مبادرت می ورزد.</p> <p class="spip">خب! تا اينجای کار نمايشی تبليغاتی با سناريوی تدوين شده پيش رفته و از سر «تصادف» فقط کسانی فرصت می يابند که در دادگاه «علنی» سخن بگويند که از قبل «ارشاد» و «معترف» شده اند. و اصولا در اين نوع خاص از «عدل» فقط شامل کسانی می شود که «سخن» مورد علاقه «برخی» را «بخواهند» بزنند.</p> <p class="spip">ديگران يا اصلا قرار نيست فرصت حرف زدن داشته باشند يا حرفی برای «گفتن» ندارند! و شامل حال عدالت نمی شوند.</p> <p class="spip">دادگاه های علنی پس از اجرا و سخنرانی برخی متهمان که سخنان شان در جهت سناريوی کودتاچيان تدوين شده بود ناگهان «غيرعلنی» می شود.</p> <p class="spip">اين نوع عدالت، ناگهان خواب نما می شود که چنين دادگاه هايی نبايد علنی باشد چون آبروی برخی در خطر است و ناگهان دادسرا و دادگاه انقلاب متوجه می شود که انتشار اسامی و اتهام افراد پيش از قطعی شدن حکم، خلاف «شرع» و «قانون» است.</p> <p class="spip">نکته «عادلانه» تر اينکه برخی از همان «متهمانی» که در نمايش ها به اصطلاح «آزادانه» اعتراف کرده بودند هم دوباره در دادگاه های غير علنی محاکمه می شوند. عجب «عدالت» نابی!</p> <p class="spip">ياد روزهای نچندان دور افتادم که خودم نيز دربند زندان، اسير سناريو نويسان و مجريانش افتاده بودم. آن روزها که ما در زندان انفرادی گرفتار و افسرده و شکسته بوديم، هم قرار بود از همان زندان ما را به دادگاهی «علنی» ببرند تا «اعترافات» را «داوطلبانه» در حضور رسانه ها و قاضی بخوانيم و به اصطلاح «افشاگری» کنيم. از همين «افشاگری ها» که در نمايش های دادگاه گونه در ماه های اخير ديديد.</p> <p class="spip">آن روزها به دلايلی قادر نشدند تا «قاضی» همراه و گوش به فرمانی را برای سناريوی خود مهيا کنند. هر روز که به سلول می آمدند می گفتند چند روز ديگر دادگاه برگزار می شود. «داريم هماهنگ می کنيم!». «هماهنگ»! آن روزها اين «هماهنگی» به دشواری هايی برخورده بود اما نمونه ای از «هماهنگی» را در ماه های اخير به چشم خود ديده ايد.</p> <p class="spip">واقعا «عدالت» علی (ع) اين است؟</p> <p class="spip">چرا خود را گول می زنيد؟ نه آن دادگاه تان دادگاه واقعی است و نه ذره ذره اعمالی که در ماه ها و هفته های اخير انجام داديد بوی از «تدبير» و«قانون» و «شرع» و«عدالت» برده است.</p> <p class="spip">حقيقت اين است که برای ارضائی قدرت طلبی خود و رهبران خود ترک های بنيان کنی را بر پايه های «دکان» خود وارد کرديد که شايد اکنون که مست قدرتيد عمقش را درک نکنيد. اما آن روز دير نيست که برايتان دير شده باشد. جامعه با اسيران دربند خود يکسان برخورد خواهد کرد. آنها همه قربانی «طمع» و«تک تازی» قدرت طلبان شده اند که می پندارند تا ابد بر مسند قدرت خواهند ماند.</p> <p class="spip">چه آنان که در مقابل فشار و شکنجه و زندان و سلول مقاومت کردند و چه آنان که نکردند، قدم در راه رسوايی «ناپاکی» و«رذالت ها» برداشته اند. همه را به يک چشم ببينيم که اين انتهای بازی سرنوشت نيست، که آغازيست برای زيستن دوباره ملتی که ساخته شده است.</p> <p class="spip">برخی می گويند «جمهوری اسلامی» ، حکومت عدل علی است. اگر اين ادعا درست باشد و عدالتی که در «جمهوری اسلامی» شاهديم همان عدل حکومت علی (ع) است يک جای کار فهم تاريخی ما که سالها زير آموزه های شيعه علی پرورش يافته ايم اشکال دارد که از اين عدل «احساس عدالت» نمی کنيم.</p> <p class="spip">اگر نه، اين ادعا نادرست و آنچه به نام عدل در «جمهوری اسلامی» اجرا می شود با عدل علی (ع) متفاوت است پس چرا کسی در مقابل اين «بدنامی» بزرگ از درون حکومت ناله سر نمی دهد و فرياد برنمی آورد.</p></div> http://www.shabnameha.net/spip.php?article834 http://www.shabnameha.net/spip.php?article834 2009-11-28T22:39:25Z text/html fa روزبه میرابراهیمی یادداشت روزانه(Daily notes ) انتخابات زندانی حقوق بشر دموکراسی پرونده وبلاگ نویسان آزادی بیان تازه ماه مهر آغاز شده بود و چندی پیش تر از آن روزنامه «جمهوریت» که مجمعی از دوستان و همکاران صاحب نام عرصه روزنامه نگاری بود و من هم افتخار همکاری با آن را داشتم توقیف «موقت!» شده بود. <br />سال ۱۳۸۳ بود. در همان روزهای ابتدای پاییز از سوی اطلاعات ناجا که ضابط دادستان تهران بود بازداشت شدم.پیش از آن دوستان دیگری نیز موقتا! بازداشت شده بودند. <br />روزنامه کیهان تهران که همیشه در پرونده سازی ها ید طولایی داشت این بار داستانی سر هم کرده بود که وقتی می خواندی اش «مرغ پخته» را به خنده وا می داشت. داستان همان «خانه عنکبوت» را می گویم که حتمابارها شنیده اید. <br />داستان آن شبکه (...) - <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?rubrique1" rel="directory">یادداشت روزانه(Daily notes )</a> / <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot1" rel="tag">انتخابات </a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot14" rel="tag">زندانی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot16" rel="tag">حقوق بشر</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot17" rel="tag">دموکراسی</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot19" rel="tag">پرونده وبلاگ نویسان</a>, <a href="http://www.shabnameha.net/spip.php?mot23" rel="tag">آزادی بیان</a> <div class='rss_texte'><p class="spip">تازه ماه مهر آغاز شده بود و چندی پیش تر از آن روزنامه «جمهوریت» که مجمعی از دوستان و همکاران صاحب نام عرصه روزنامه نگاری بود و من هم افتخار همکاری با آن را داشتم توقیف «موقت!» شده بود.</p> <p class="spip">سال ۱۳۸۳ بود. در همان روزهای ابتدای پاییز از سوی اطلاعات ناجا که ضابط دادستان تهران بود بازداشت شدم.پیش از آن دوستان دیگری نیز موقتا! بازداشت شده بودند.</p> <p class="spip">روزنامه کیهان تهران که همیشه در پرونده سازی ها ید طولایی داشت این بار داستانی سر هم کرده بود که وقتی می خواندی اش «مرغ پخته» را به خنده وا می داشت. داستان همان «خانه عنکبوت» را می گویم که حتمابارها شنیده اید.</p> <p class="spip">داستان آن شبکه «مخوف» که یک سرش آنجا بود و سر دیگرش در موساد و سیا! خب! وقتی اسیر چهاردیواری سلول های «سبز» زندان بی نام و نشانی باشی خواندن همین داستان هم برای خود عالمی دارد.</p> <p class="spip">در همه روزهای زندان و بازجویی تنها خبری که از بیرون به ما رسید کپی همین سرمقاله آقای حسین «ش» بود. بازجو می گفت بخوان و برای مشق اش آماده شو.</p> <p class="spip">«تکلیف» ما رونویسی و تکمیل همین داستان «کیهانی» بود. باید براساس همان داستان نقش خود را «تایید» و «تبیین» می کردیم.</p> <p class="spip">«من روزبه میرابراهیمی عضو شبکه ای هستم که ….».از دور که به ماجرا نگاه کنی خنده دار است اما وقتی دربند و اسیر «دیوانگان» باشی حزن انگیز و طاقت فرساست که تن به چنین بازی هایی بدهی.</p> <p class="spip">در آن روزها و آن پرونده با همان داستان بیش از بیست نفر را برای دوره های مختلفی بازداشت کرده بودند تا برای سناریویی که نوشته شده بود بازیگرانی پیدا کنند تا کمی بعدتر «رهبرشان» با آب و تاب از «ناتوی فرهنگی» سخن بگوید و در همان توهم ها دنیای خود را بسازد و رقبا را یکی پس از دیگری به کناری بزند.</p> <p class="spip">از آن همه بازداشت شده که داستان نویسان «شبکه عنکبوت» خوانده بودندش من تنها سه نفر را از نزدیک دیده بودم. آن هم هر کدام دوره ای در روزنامه ای. و دیگران را یا اگر به اسم می شناختم ندیده بودم و یا اصلا به اسم هم نمی شناختم.</p> <p class="spip">اما همان بازداشت و پرونده مرا با دوستانی آشنا کرد که به تک تک شان افتخار می کنم. شبکه ای که آنها برایش سرمقاله نوشته و پرونده و کتاب ساخته اند آن چیزی نیست که می پندارند.</p> <p class="spip">شبکه ها همه تارو پود زندگی اجتماعی ما هستند. آن پرونده سازی ها و عشوه پردازی ها نزد «رهبر» ناشی از ذهن های بیماری است که دودمان خودشان را برباد خواهد داد.</p> <p class="spip">از ماه های پیش ازز انتخابات هم تداوم همان توهم ها و شبکه پردازی ها نه تنها کارآمدی شان را نیافزوده بلکه از بعدی دیگر نتیجه ای عکس برایشان داشته است.</p> <p class="spip">جنبش سبز با «توهم» های آنان منسجم تر خواهد شد و کارآمدی اش بیشتر از گذشته. زندگی با «توهم» همیشه همین گونه بوده که برای حل «مشکل» -از نظر حکومت- نسخه هایی تجویز می شود که مقوله را عمق می بخشد و کارآمد تر می کند.</p> <p class="spip">اگر در گذشته ها با نسخه هایی که برای امثال «اینترنت» و«وبلاگ» و «وب سایت ها» و «ماهواره ها» تجویز و اجرا شده نتیجه مورد نظر حاصل شد حتما این بار هم می شود …</p> <p class="spip">این روزها که پس از هر بند کشیدن و هر آزادی حضور طیف های مختلف که روزگاری از چند کیلومتری هم رد نمی شدند را در کنار هم می بینم بازهم یاد همین داستان تکراری می افتم.</p> <p class="spip">از منظر کسی که آزادی و دموکراسی را برای کشورم آرزو دارم باید از کودتاچیان یک تشکر کوچک داشته باشم که با اعمالشان بسیاری از «تابو» ها را شکستند و باعث فرو ریختن مرزهای کاذب و دروغین «خودی و غیرخودی» شدند.</p> <p class="spip">آنچه این ماه ها و هفته از «حماقت» های فرمان بریده ها نصیب «فرهنگ همزیستی مسالمت جویانه» و «رشد سیاسی مدنی» جامعه ما شده نعمتی است که باید شکرگزارش بود و به مانند بلوری ظریف که آسیب پذیر است نگاهبانی اش کرد.</p></div>